Answer ( 1 )

  1. This answer is edited.

    Ben size çocuk sahibi olmak istemeyen bir insan olarak neden çocuk istemediğimi söyleyeyim. Yazıya başlamadan önce yazımı okuttuğum bir arkadaşım ‘’ 30 yaşına geldiğinde çocuklar hakkındaki fikirlerin yavaş yavaş değişmeye ve çocuk sahibi olmak isteyeceğimi “söyledi. Sanırım düşüncelerimin değişmesini bekleyeceğim.

    Çocukların normal olarak yaptıkları davranışları hiç beğenmiyorum.

    Çocukların olduğu bir yer olmak hiç hoşuma gitmiyor. Durmadan bağırıyorlar, çığlık atıyorlar ve bu sesleri duymak hiç hoşuma gitmiyor. Bazıları bağırarak ağlıyor ve bazen hiç susmayacaklar gibi geliyor. Normal ve mantıklı bir şekilde hiçbir çocukla konuşamıyorum. Neden ağladığını sorduğumda bile konuşmak yerine mantıksızca ağlamaya devam ediyorlar.

    Çocuk bakımıyla uğraşmak midemi bulandırıyor.

    Altına yapan bir çocuğun altını değiştirmek bana gerçekten de itici geliyor. Birçok çocuk sahibi olan arkadaşımdan duyduğuma göre çocuklar ebeveynlerinin üstüne kakalarını yapabiliyor, kusabiliyor, tükürebiliyor hatta suratlarına osurabiliyormuş. Bunu bana söylerlerken bu duruma gülebilmeleri bile beni gerçekten çocuklardan daha çok soğutabiliyor. Bazen bu insanların hormonlarında bir sorun olduğunu ve gerçekten bunları yaşamaları gerekiyormuşçasına yaşamaları bana garip geliyor.

    Hayatımın 18 yılını çocuk bakıcılığı yaparak geçirmek istemiyorum.

    Zaten bu başlık her şeyi anlatıyor. Bir insanın en verimli ve mantıklı olduğu yıllar içinde böyle bir sorumluluk alıp hayatlarını yaşayamamaları gerçekten beni üzüyor. Ben bu yıllarımı dolu dolu geçirmek istiyorum.

    Hamile olmak tam bir kabus.

    İçinde bir canlı taşıyorsun ve bu canlı senin tüm minerallerinden besleniyor. Bu canlıyı geliştirebilmek için inanılmaz derece şişmanlıyorsun, karnın sarkmaya başlıyor ve kalıcı yara izlerine bile sahip olabiliyorsun. Göğüslerinde her zaman bir oluyor, her gün sabahları kusuyorsun. Bu süreç inanılmaz derece de zor ve buna katlanmak zorundasın. Bunları düşünmek bile içimi ürpertiyor.

    Kazandığınız paranın büyük bir çoğunluğunu çocuklar için harcıyorsunuz.

    Başlık zaten kendini açıklayabiliyor. Tüm yaşamım boyunca kazandığım parayı kendi istediğim şeylere harcamak istiyorum. Çocuk doğduktan sonra ise onun ihtiyaçlarını giderebilmek bazen insanların ekonomilerini bozabiliyor.

    Ben çok kötü bir ebeveyn olabilirim.

    Benim kontrol etmem gereken sinir problemim var. Eğer biri beni sinirlendirirse oradan uzaklaşamam ve git gide daha da sinirlenirim ve en sonunda o kişinin suratının ortasına bir tane patlatırım. Geçen yaz aylarında ablamın çocuklarına bakmak için yazlığına gitmiştim. Çocuklarına bakarken en son sinir krizi geçirdim ve bağırmaktan çocukların kulakları sağır oluyordu. Sabırlı bir kişiliğim yok ve sinirlendikçe depresyona giriyorum. Bence çocuklar sadece kendilerini düşünüyorlar. Kendi hayatımı bırakıp onların bencilliklerini düşünerek hayatımı geçirebileceğimi sanmıyorum.

    Bir çok insana düşüncelerim ve çocuk sahibi olmak istememem garip gelebilir. Ama bunlar benim düşüncem ve gerçekten de bir çocuğum olsun istemiyorum.

Leave an answer